---

Osoby zajmujące się komiksem cześciej niż w pierwszą niedzielę miesiąca, pamiętają początki swoich zmagań z warsztatem. Rysowanie bez przygotowań to dla nich żadna nowość. Przez wiele lat krytykowane to było w Polsce w ramach 'dyskursu wokółkonkursowego' (Grand Prix na krótką formę komiskową na Konwencie Komiksu w Łodzi). Mówiono, że brakuje młodych twórców, którzy podpierają się solidnym scenariuszem i że zamiast metodycznego podejścia do tworzenia historii obrazkowych hołdują spontanicznemu, niecierpliwemu tworzenia 'na żywioł' - szczątkowe fabuły, ekspresjonistyczne potraktowanie scenariusza, improwizowane zdarzenia. Te wszystkie zarzuty w przypadku komiksu Moebiusa prezentują się jako niewątpliwe znamiona geniuszu najwyższej próby. Umiejętność wykoślawiania świata, sprawiania iż błahe wydarzenia wyrastają na spektakle o wielkim znaczeniu dla całego wszechświata (Moebiusa), zaludnionego przez postaci z bajek odległych od siebie o lata świetlne. Zwraca też uwage, z jakim mistrzostwem Moebius wykorzystuje popkulturalny surowiec: cały zestaw nawiązań do konwencji Science-Fiction, z jej nieśmiertelnymi gadżetami i zmodyfikowaną na potrzeby historii pseudo-naukową terminologią ("efekt Mullera-Seltzera", "projektor czastek o podwójnej polaryzacji chromatycznej", "okoczujnik", "katastrofa entropiczna"). Nawet terminy funkcjonujące w fizyce i mające bardzo sprecyzowane znaczenie (hiperprzestrzeń, wymiar, energia) u Moebiusa nabierają zupełnie innych znaczeń: puchną od metafizyki. Tak jak ma to miejsce w języku New Age, który Giraud parodiuje. Ucieka się również do zapożyczeń świadomie kiczowatych (z filmów SF klasy B, pulpowych awanturniczych czytadeł, komiksów o superbohaterach). Moebius czesto zaznaczał, iż pragnął też wyrazić swój dualistyczny stosunek do superbohaterów: z jednej strony herosi w kolorowych trykotach jawili mu się jako kreacje infantylne, z drugiej były "ucieleśnieniem naszych najgłębszych marzeń o sprawiedliwości, lataniu". Czyli czerpie też artysta z całej bogatej domeny dzieciństwa.

Jednak nawet najbardziej kiczowate elementy scenariusza wrzucone do pojemnego worka, jakim jest świat Garażu Hermetycznego, nabierają szczególnego znaczenia, stają się majestatycznym oznaczeniem etapu wędrówki głównego bohatera - Majora Gruberta - ezoterycznego odkrywcy w hełmie z tropikiem, który wyruszył na wielowymiarowe poszukiwania Jerrego Cornelisua, właściciela Garażu Hermetycznego. Nie przeszkadza nam w zupełności to, iż przygody na etapach jego podróży są tylko przyczynkiem do zabaw stylistycznych, demonstracji sił twórczych i nieograniczonej wyobraźni, która produkuje fantastyczne scenerie, pojazdy, postaci i oniryczne sytuacje: latanie, niezwykłe przemiany, kosmiczne zjawiska, nagłe zmiany scenografii.

Co więcej, objawia się nam w trakcie czytania prawda o Majorze Grubercie: jest on alter ego Moebiusa: ubranego w strój odkrywcy tropików Stwórcy - kreatora wirtualnych wymiarów na karcie komiksu. Oraz zaopatrzonego w piórko i gwasze stratega, architekta, planisty, scenografa, Mesjasza. Komiksowy demiurg szaleje, miesza konwencje rysunkowe, zręcznie przechodzi od realizmu do karykaturalnej groteski. Jak pisze Wojciech Birek *2: "cała ta jakże wzniosła warstwa symboliczno-archetypiczna zostaje szczęśliwie przełamana humorem i autoparodią, widocznymi nie tylko w niekończącej się grze ze stałymi elementami komiksu odcinkowego (winieta tytułowa, streszczenie, sygnatura itp.), ale i w sposobie traktowania poszczególnych wątków i postaci, jakże często parodiujących ograne chwyty i schematy..."

Na ten komiks czekałem bardzo długo. Wreszcie również i w Polsce możemy zajrzeć pod zakreskowaną kotarę Moebiusowego świata. W końcu możemy wstawić na półkę kamień milowy europejskiego komiksu, ktory przyczynił się wydatnie do radykalnego przełomu w fabularnej sztuce obrazkowej połowy lat 70-tych. To namacalny dowód na sprawiedliwe czołowe miejsce komiksu wśród innych sztuk wizualnych.

Zalibarek